Durbuy.

Ik ben geslaagd, en tot dusver is het de grootste anticlimax van het jaar. Waar het Havo-diploma nog vergezeld ging van naieve dromen, feesten en grote oogjes die de toekomst inkeken, was dit gewoon dat: het einde van een jaar stressen, het pareltje in de zwijnentrog, het kersje op een gigantische hoop mest. Niet gek gezien het feit dat van de 30 scholieren er gemiddeld 5 aanwezig waren, en er in de Havo-klas zelfs iemand ongezien de pijp uit wist te gaan, en het pas na een kleine 2 weken op begon te vallen. D:

Nu zwem ik echter in zeeën van post-examen tijd, en voel ik me steeds onbestemder. Er zijn veel, veel keuzemogelijkheden. Geschiedenis alleen al kent talloze potentiële studiesteden, en dan is er nog de vraag of dit weer slechts een filler-opleiding is, of dat dit écht mijn keuze wordt.

Dus fuck dat. Ik doe wat iedere luie student zou doen: ik ga met een tent en rugzak richting België, en daar genieten van de overdaad aan niets. Richting de Ardennen, nabij Durbuy (met de kleinste stadskern van België! Fuckin' A!), om daar te lezen, ongestoord de walgelijke toerist uit te hangen, en rustig richting studiekeuze te kabbelen.
Dat met veel veels-te-tamme koeis ,opgepoetste middeleeuwse kastelen en rafters all over the place.

Niet zo avontuurlijk als mijn hele oorspronkelijke 'lsd likken op de Reeperbahn in Hamburg'-plan, maar het komt in de buurt! Kleine stapjes! Hoera!

Volksfeescht!

De Pigeon Detectives zijn héét. Op dit moment het nieuwe wank-object van de heren van NME, en als je ze ziet is dat niet verwonderlijk. Leren jackies, stoïcijnse basgitaristen, en een zanger die het podium als zijn persoonlijke apenkooi ziet. De muziek bestaat uit de dezelfde trog van waaruit bandjes als de Bromhead Jackets en The Rifles ook schrokken: licht-verteerbare overblijfsels van de Kaiser Chiefs, gebracht met een flinke hoeveelheid overredingskracht.

Dat die formule nog altijd werkt bleek gisteravond in de Ekko, waar hordes post-pubers enthousiast op elkaar in stonden te beuken. Aangevoerd door de zanger werd er gesprongen bij het leven, werd het podium keer op keer bestormd (eraf springen bleek lastiger), en was het één grote orgie van hippe krullenbolletjes die niet wisten hoe ze het hadden.

Feest! Krullen! Jawel! Foto door Derek Djons, 3voor12. Jeweetzelf.

Jammer alleen van die tweedeling van de zaal. Waar ondergetekende zijn shirt naderhand uit kon wringen, en onvrijwillig lichamelijk contact gehad met een heel legioen aan indie-krullenbolletjes, bleef de andere helft van de zaal er akelig koel onder. Hoe retestrak het ook gebracht werd: de 'aanstekelijke gitaarbandjes'-golf lijkt nu toch echt zijn langste tijd gehad te hebben. Al kan het ook zo'n drum&bass verhaal worden, en wordt vanaf nu het genre de komende 15 jaar door 'kenners' doodverklaard, terwijl de artiesten steeds hardnekkiger navelstaren om dat te negeren.

Oh well. Nu in Limburg (dit stuk is getypt in de trein heen), en dingen zien er zonnig, heel zonnig uit. Tot aan de 15de, waarschijnlijk. Maar hey! Datkomtlater!

Examens 2007: de terugblik

En het zit erop! Na een goed half jaar vertoeven in de meest demotiverende omgeving denkbaar (denk: wit, beton, scooters tot zover het oog reikt), zit ik nu weer als vanouds op mijn luie bips te niksen. De examens zijn achter de rug, en het grote stressen en zelfverwijten begint. Zelfverwijten omdat ik -ook als vanouds- door mijn eigen toedoen geen idee heb óf en hóe ik ga slagen, en dat mákkelijker had kunnen voorkomen door daadwerkelijk iets te dóen.

Samenvatting:
- Twee 'wel goed, laat het alsjeblieft een 5,5 zijn' examens (M&O en *gasp* economie).
- Twee examens waarbij ik achterlijk snel weg was en dat nu berouw want misschien bestaat er een miniscule kans dat ik een compleet blad heb genegeerd oh god (Nederlands en Engels).
- Twee examens waar ik normaal gesproken goed in ben, maar waar de makers erin geslaagd zijn om íeder slecht onderdeel van de vakken in 25 vragen helemaal uit te wringen (geschiedenis en aardrijkskunde)
- En één examen waar heel Nederland een 8 of hoger voor heeft gehaald. Behalve ik. Ik viel bijna om van de stress, was de meest elementaire wiskunderegels vergeten, stond drie keer te vroeg op en tekende uit pure wanhoop maar een olijke dino:

18.

Wiskundig Antwoord op vraag 18. Jeweetzelluf.

Maar goed! Moet gehaald zijn, met een kunstig sprongetje en de hakken nét over de sloot!

Verder trekken de dagen zich heerlijk loom voorbij. Geen ritme, Animal Crossing tijdens het werk ("oh sorry, wat zei u? Ik ving een carp! Carpe carp!") en wanhopig een hobby zoekend om de dagen tot 2 juni door te komen. Maar daarover meer later! Zodat ik weer een complete post kan wijden eraan, en dit ding daadwerkelijk geupdate wordt!

Oh shi..

"Nosh! Kom ook!" werd gezegd. "Je bent alleen maar even naakt met tweeduizend anderen!" zeiden ze, om me ook zover te krijgen deel te nemen aan 'Dream Amsterdam'.
Een project waar de arty farty voyeur Spencer Tunick foto's van vreemden kan nemen, zonder het risico dat hij weg wordt geslagen door woedende vriendjes, vaders, echtgenoten en potten.

Nou ja, prima. Tuurlijk wilde ik mijn lichaam ter beschikking stellen voor de kunst. Is leuk, tussen duizenden anderen opgekruld liggen, en hopen dat de zon niet nét opkomt op het moment dat de foto gemaakt wordt, omdat de reflectie op je hagelwitte huid te veel is voor iedere drieduizend-dollar kostende groothoeklens. Daarbij, het is vrijblijvend, niemand die me er kan houden. Toch?

Maar nu blijkt het toch écht door te gaan. Blijkt het om half drie te beginnen. 's Ochtends, dat is.
Elementen die je lichaam teisteren en chronische bronchitis naderhand of niet, het gaat dóór.
Het gaat hier verdomme om het belang van de kunst, dan moeten menselijke kwaaltjes als 'waardigheid' en 'schaamte' maar even ondergeschikt zijn.

Die oude man heeft de tijd van zijn leven en zijn hand is op een dubieuze plek. Oh god. :(

De derde lig ik dus opgekruld ergens in Amsterdam van de kou te creperen, terwijl een bejaarde vrouw zich ligt te verlekkeren aan mijn jeugdige achterwerk, en mijn uitzicht bestaat uit een spierwit kraterlandschap met hier en daar wat moedige plukjes begroeiïng.

Zin om mee te gaan? Iemand? Toe? :(

Hoe zou het met onze vrindjes in Landgraaf gaan?

Tussen alle examens, concerten, meets en andere triviaalheden zit er nu natuurlijk 40,000 man zich kostelijk te vermaken bij het dolle festival Pinkpop, alwaar grootheden als Korn, Iggy Pop en Within Temptation helemaal de moeite hebben genomen om af te reizen naar het pitoreske Landgraaf, om daar het volk brood, spelen en halfnaakte crack-junks (die de aanwezige Di-Rect meisjes hevig getraumatiseerd achter laat) te geven.

Maar hoe zou het tot dusver gaan, daar in Limburg? Zijn er al wereldschokkende dingen gebeurd? Doorbraken van tot dusver zwaar ondergewaardeerde bands? Giel Beelen die eindelijk gelyncht wordt? Dolf Jansen die van zijn hoogwerker afgewerkt wordt door een onverwacht zuchtje wind? Woodstock-achtige uitingen van normloosheid en dierlijk gedrag?

Zie hier een impressie:

Regen. En dikke mannen die broeken niet nodig achten.

Nog meer regen.

Het meest zwakke excuus voor poppunk denkbaar, dat zo walgelijk verwaterd is, dat het binnen een week nog achterhaalder was dan het hele concept van marketing-punk zelf, waar zij zich wanhopig aan vast probeerden te klampen.

Lelijke mensen, limburgers en roze hoedjes.

Niks gemist, nog steeds dat goede oude EO-jongerendag-met-een-attitude festival. :)

Stay tuned voor het live-verslag van de maandag, wat een achtbaanrit vol emoties, dieptepunten, schraal bier en huilende meisjes-bij-Linkin Park wordt!

Tim Armstrong dóet!

Tim Armstrong, die ene van Rancid die klinkt alsof hij drie pakjes per dag wegpaft, heeft het 'm geflikt. Een puik solo-album van een Rancid-artiest! Waar de Transplants (projectje van Armstrong en die ene Mtv-exhibionist van Blink-182) een wansmakelijk gedrocht was, en ook Lars Frederiksen & The Bastards bleven hangen op 'dit hád zo goed kunnen zijn, als ze niet zo godvergeten móeilijk deden'-niveau, is dit album gewoon goed!

Onbezorgde ska, alsof Operation ivy weer in ere hersteld moest worden.
Lekker nietszeggende teksten, flink wat dub-elementen, Vespa scooters, zwart-wit geblokte achtergronden, bolhoeden en pakken, en meisjes die als een malle skanken. Het heeft alles, en hiermee is een perfecte zomer verzekerd. Jeuh!

Ik ben te lui om de boel te rippen én te taggen én te uploaden, maar alle clips in dezelfde 'kijk ons even het groezelige effect heruitvinden'-stijl kun je hier zien.
Met dank aan Youtube, en Hellcat voor het zijn van een platenmaatschappij die níet hun koppen in hun eigen poeperds hebben zitten.

De festivalhit van het jaar, en jullie weten het.

Ohenditnogeven.

Voor de duidelijkheid: examenperiode. Nog steeds veel te weinig druk dan eigenlijk zou moeten, en dat gaat hard veranderen.
Komende tijd niet of nauwelijks aanspreekbaar, aangezien ik een week lang de kans krijg om me te storen aan het ADD-paradijs wat zichzelf de bibliotheek noemt.
Echt. Degene die bedacht heeft dat kinderen om gaan voor een permanent muf ruikend gebouw met wat weggestopte Kikker-boeken op de derde etage, zou afgeschoten moeten worden.

Maar goed, dat jullie het weten.