We doen die saté!

Ingrediënten zijn gekocht! Aanbevolen hoeveelheden zijn genegeerd! Hygiene is met een flinke korrel zout genomen!

Nou ja, zoiets, maar dan een stuk minder spectaculair! Vandaag me gewaagd aan de satémarinade van mevrouw oma van Channah, en nu ligt het daar in te trekken. Morgen doen met Aardappel Idee (niet lachen, dat hádden we nog, en beter dat je het dan gaat gebruiken ook) en doperwtjes. Uit pot. (SSSSHT.)

Without furder ado, en omdat ik die foto's toch gemaakt heb:

Ingredienten en gesneden vlees! Daarna raakte ik in de war omdat het niet verwerkt genoeg was voor mijn westerse smaak, dus marinade!

LIVE HONEY STIRRIN ACTION HOT XXX

Result! \o/

Dit weekend de Chan-pasta, wat iets meer pannen en ingredienten en stappen vereist, dus meer potentiele levensgevaarlijke situaties en vermaak! Maar dat is dan, en deze dingen zijn té leuk om te schrijven en te fotograferen en mee te patsen, dus reken maar dat ik dit nog wel even volhoud. Maar nu vleesch met treurige kruidenaardappeltjes!

Oh. En de nieuwe Aesop Rock is té dope voor woorden. Ga downloaden, zwerft overal rond. :)
Dat jullie het weten.

OH GOD IK KOOK.

Een hele, hele, héle tijd geleden heb ik als stuurloos knulletje de hulp ingeroepen van het internet. Niet vanwege vreemde bultjes op mijn penis of 'OH MIJN GOD MIJN VRIENDIN LIGT OP MIJN BED WAT NU', maar omdat ik niet kon koken. En dat wel moest.

Long story short: het werd een succes. Drie topics vol mensen die met betraande ogen toekeken hoe een klein hyperactief jochie erin slaagde om 'ei met afbakbrood' te doen mislukken, om daarna dolenthousiast te juichen bij het zien van mijn deprimerende hoopje kots. Met tomaat.


Nou ja, dat dus.

Daarna werd het heel erg stil, door een gloednieuwe keuken, designspatels van 40 euro (in blinging chroom!) en een vader die claimerig wordt bij het zien van zíjn gaspitten en zíjn niemand-gebruikt-het-ding-maar-toch-is-het-goed-dat-ie-er-is blender.

Tot nu! Chan (all-over baas, en ze weet het!) heeft in een vlaag van enthousiasme een volgepropte envelop met recepten én godvergeten enge stickers gestuurd, en nu gaat het weer doen!

De stickers. Al zijn die van mij kleiner en glitteriger en PURE GEDESTILLEERDE SCHATTIGHEID GEMAAKT DOOR SATAN OP ZIJN VRIJE DAG. D:

Het eerste toetje is al gemaakt, en hoewel het érg goed smaakte (niet gek met een lading likeur en ricottakaas waarmee je een roedel ratten neer krijgt) was het door verkeerd roomgebruik uitgelopen op een treurig hoopje genot met ingemaakte kersen erop. Máár! Binnenkort dus meer, want de gehaktballen (ja echt, ja) staan al op de planning!

Hoera voor uitroeptekengebruik!

Nog steeds terug!

Zo, dus. Hier dat ding.

Het gave van België is dat het niet doet aan concessies. Er is niet zoiets als een béétje België. Je komt de grens over en -BAM- gaten in het wegdek, een frietkot en plotselinge heuvels vanuit het niets. Alsof ze het erom doen, want omgekeerd is het ook zo. Als je eenmaal door de lieve, lieve industrie van Luik heen bent (echt! Fabrieken die er gezellig uitzien! Het kan!) race je opeens met een rotvaart naar beneden, en knal je met 140 kilometer per uur de grens over, zo de deprimerende geasfalteerde wegen en blauwe borden-landschappen in.

Uiteindelijk duurde het allemaal nogal voordat we onderweg waren, maar de oorspronkelijke plannen stonden. Helemaal niks doen, behalve lezen, slapen, poolen en de toerist uithangen, want dat kan daar. Werkelijk ieder kuttig dorp heeft naast een kerk, een friettent en een basisschool minstens 30 kunstig gebouwde krotjes, drie chateaus en twee grotten. Tel er ook nog eens een stuk of wat Tweede Wereldoorlogmusea bij op (niet gezien, maar in staat om morgen even op en neer te rijden om drie kogelhulzen en een vergaande helm aan te raken), en je zit góed.

Beste voorbeeld daarvan is Durbuy. Het hoe en wat weet ik niet, maar wél is het 't dorp met de kleinste dorpskern (en patsen dat ze ermee doen), en is het hele dorp vergeven van de steegjes, straatjes die volgestouwd zijn met bier en handgemaakte aardewerk en idiote nisjes die geen direct doel dienen dan toeristen nog 3 minuten langer er rond laten dolen.

Durbuy. Veel levendiger dan deze wanky compressed jpeg krijg je het niet!

Zo zijn er tientallen dorpen, die weer aan stroomversnellinkjes liggen, die weer naast gigantische rotsmuren kabbelen, die weer omgeven zijn door bossen, en oh god ik wil terug. Gaat ook gebeuren, want ook al doen ze op de universiteit niet aan gekkigheid als herfst-, lente-, pinkster-, mei- en paas-vakanties, toch moet een flink weekend rondbanjeren in de middle of loving nowhere erin zitten. Wie mee wilt moet maar roepen, kans is alleen groot dat het onverhoopt december wordt, en het nieuwe jaar gevierd wordt met een La Chouffe en een bergpoema die over onze ontbindde lichamen heen pist.

Jeuh!

En weer terug!

Ja, dat!

De Ardennen én Weert zijn overleefd, en nu moet ik een reisverslag schrijven, en die gaat er heel erg komen. Zodra mijn internet niet zo lagged, ik inspiratie heb, en níet zo tot 4 uur 's nachts in een rokerig hol sta.

Geduld, vermaakt uzelf nog even met uw vele andere activiteiten, schenk nog wat te drinken in, werk jezelf nog door een slash fiction story over Piccolo die gevoelens ontwikkelt voor Bambi's dode moeder, en kom terug over enkele momenten! Ik heb dit hele weblog-ding zó onder de knie dat ik zelfs cliffhangers erin kan gooien, zonder dat mijn bezoekersaantal eronder lijdt!

Durbuy.

Ik ben geslaagd, en tot dusver is het de grootste anticlimax van het jaar. Waar het Havo-diploma nog vergezeld ging van naieve dromen, feesten en grote oogjes die de toekomst inkeken, was dit gewoon dat: het einde van een jaar stressen, het pareltje in de zwijnentrog, het kersje op een gigantische hoop mest. Niet gek gezien het feit dat van de 30 scholieren er gemiddeld 5 aanwezig waren, en er in de Havo-klas zelfs iemand ongezien de pijp uit wist te gaan, en het pas na een kleine 2 weken op begon te vallen. D:

Nu zwem ik echter in zeeën van post-examen tijd, en voel ik me steeds onbestemder. Er zijn veel, veel keuzemogelijkheden. Geschiedenis alleen al kent talloze potentiële studiesteden, en dan is er nog de vraag of dit weer slechts een filler-opleiding is, of dat dit écht mijn keuze wordt.

Dus fuck dat. Ik doe wat iedere luie student zou doen: ik ga met een tent en rugzak richting België, en daar genieten van de overdaad aan niets. Richting de Ardennen, nabij Durbuy (met de kleinste stadskern van België! Fuckin' A!), om daar te lezen, ongestoord de walgelijke toerist uit te hangen, en rustig richting studiekeuze te kabbelen.
Dat met veel veels-te-tamme koeis ,opgepoetste middeleeuwse kastelen en rafters all over the place.

Niet zo avontuurlijk als mijn hele oorspronkelijke 'lsd likken op de Reeperbahn in Hamburg'-plan, maar het komt in de buurt! Kleine stapjes! Hoera!

Volksfeescht!

De Pigeon Detectives zijn héét. Op dit moment het nieuwe wank-object van de heren van NME, en als je ze ziet is dat niet verwonderlijk. Leren jackies, stoïcijnse basgitaristen, en een zanger die het podium als zijn persoonlijke apenkooi ziet. De muziek bestaat uit de dezelfde trog van waaruit bandjes als de Bromhead Jackets en The Rifles ook schrokken: licht-verteerbare overblijfsels van de Kaiser Chiefs, gebracht met een flinke hoeveelheid overredingskracht.

Dat die formule nog altijd werkt bleek gisteravond in de Ekko, waar hordes post-pubers enthousiast op elkaar in stonden te beuken. Aangevoerd door de zanger werd er gesprongen bij het leven, werd het podium keer op keer bestormd (eraf springen bleek lastiger), en was het één grote orgie van hippe krullenbolletjes die niet wisten hoe ze het hadden.

Feest! Krullen! Jawel! Foto door Derek Djons, 3voor12. Jeweetzelf.

Jammer alleen van die tweedeling van de zaal. Waar ondergetekende zijn shirt naderhand uit kon wringen, en onvrijwillig lichamelijk contact gehad met een heel legioen aan indie-krullenbolletjes, bleef de andere helft van de zaal er akelig koel onder. Hoe retestrak het ook gebracht werd: de 'aanstekelijke gitaarbandjes'-golf lijkt nu toch echt zijn langste tijd gehad te hebben. Al kan het ook zo'n drum&bass verhaal worden, en wordt vanaf nu het genre de komende 15 jaar door 'kenners' doodverklaard, terwijl de artiesten steeds hardnekkiger navelstaren om dat te negeren.

Oh well. Nu in Limburg (dit stuk is getypt in de trein heen), en dingen zien er zonnig, heel zonnig uit. Tot aan de 15de, waarschijnlijk. Maar hey! Datkomtlater!

Examens 2007: de terugblik

En het zit erop! Na een goed half jaar vertoeven in de meest demotiverende omgeving denkbaar (denk: wit, beton, scooters tot zover het oog reikt), zit ik nu weer als vanouds op mijn luie bips te niksen. De examens zijn achter de rug, en het grote stressen en zelfverwijten begint. Zelfverwijten omdat ik -ook als vanouds- door mijn eigen toedoen geen idee heb óf en hóe ik ga slagen, en dat mákkelijker had kunnen voorkomen door daadwerkelijk iets te dóen.

Samenvatting:
- Twee 'wel goed, laat het alsjeblieft een 5,5 zijn' examens (M&O en *gasp* economie).
- Twee examens waarbij ik achterlijk snel weg was en dat nu berouw want misschien bestaat er een miniscule kans dat ik een compleet blad heb genegeerd oh god (Nederlands en Engels).
- Twee examens waar ik normaal gesproken goed in ben, maar waar de makers erin geslaagd zijn om íeder slecht onderdeel van de vakken in 25 vragen helemaal uit te wringen (geschiedenis en aardrijkskunde)
- En één examen waar heel Nederland een 8 of hoger voor heeft gehaald. Behalve ik. Ik viel bijna om van de stress, was de meest elementaire wiskunderegels vergeten, stond drie keer te vroeg op en tekende uit pure wanhoop maar een olijke dino:

18.

Wiskundig Antwoord op vraag 18. Jeweetzelluf.

Maar goed! Moet gehaald zijn, met een kunstig sprongetje en de hakken nét over de sloot!

Verder trekken de dagen zich heerlijk loom voorbij. Geen ritme, Animal Crossing tijdens het werk ("oh sorry, wat zei u? Ik ving een carp! Carpe carp!") en wanhopig een hobby zoekend om de dagen tot 2 juni door te komen. Maar daarover meer later! Zodat ik weer een complete post kan wijden eraan, en dit ding daadwerkelijk geupdate wordt!